Czytał ją, a także pisał- latem i jesienią 1940 r. ukazały się jego tomiki poetyckie. Każdy z nich zawierał po siedem wierszy i był powielony w siedmiu egzemplarzach. Największe uznanie zyskał nie wśród rówieśników, lecz wśród pisarzy starszego pokolenia. Zyskał nawet miesięczną stałą zapomogę u władz podziemia jako pierwszy z młodych literatów. Było to bardzo przydatne- po pierwsze dlatego, że rodzina Baczyńskich żyła w ubóstwie, po drugie, jego wiersze zaczęły ukazywać się w antologiach. Wydanie zresztą i kolportaż antologii było aktem odwagi, bowiem groziła za to kara śmierci.